بررسی قابلیت انتقال هوابرد ویروسCOVID-19 با استفاده از شبیه سازی دینامیک سیالات محاسباتی (CFD)
نتایج حاصل از تحقیق حاضر حاکی از وجود ارتباط معنی دار بین غلظت مواد ذره ای و حضورژنوم ویروسی در فواصل مشخصی از منطقه تنفسی بیمار کوویدی در طی دوره های مانی مورد پایش تا یک ساعت پس از سرفه می باشد که دلیلی علمی و محکم بر هوابرد شدن ژنوم ویروسی بصورت بیوآئروسل در هوا را ارائه می دهد. این یافته با توجه به همگرایی و همبستگی که با یافته های شبیه سازی دینامیک سیالاتی می باشد توجه را به 2 نکته جلب می کند ا) از شبیه سازی عددی می توان برای پیش بینی نمودن انتقال ویروس های هوابرد در شرایط واقعی و ارائه راهکارهای پیشگیرانه و کنترلی استفاده نمود. 2) با توجه به هوابرد شدن عوامل بیماریزا در هوا بایستی سیستم های فنی و مهندسی (نظیر؛ حصول اطمینان از عملکرد مناسب سیستم های تهویه، تکنولوژهای جلوگیری از پخش قطرات تنفسی فرد بیمار در هوای محیط اطراف مبتنی بر ایزولاسیون فرد بیمار و ...) و همچنین راهکارهای مدیریتی (فواصل فیزیکی، گردش شغلی/ کاهش یا تغیر ساعات و شیفت های کاری و ....) و تجهیزات حفاظت فردی (استفاده از ماسک تنفسی، شیلد صورت و ...) برای مدیریت بیماری های عفونی در فضاهای بسته بویژه در اماکن عمومی را همیشه و بویژه در شرایط اپیدمی/ پاندمی بکار برد. همچنین، شرایط سایکرومتری (دما و رطوبت) محیط های داخلی تاثیر مهمی در مدت زمان هوابرد شدن عوامل ویروسی در فواصل مشخصی از منطقه تنفسی بیمار عفونی دارد. قطر و سایز ذرات در انتشار این ذرات و مدت زمان هوابرد ماندن آن ها تاثیر بسیار مهمی را دارد بطوریکه در تحقیق حاضر براساس نتایج شبیه سازی شده ذرات کوچکتر از 62.5 میکرون تا مدت زمان بیشتری حتی در فاصله بیش از 3 متر از منطقه تنفسی بیمار بصورت هوابرد وجود داشتند. آنتروپومتری سرفه نیز یکی دیگر از عواملی است که می تواند در میزان پراکنش قطرات تنفسی تاثیر بگذارد و با توجه به تفاوت محسوس میانگین برخی از ابعاد در دو جنس زن و مرد و همچنین، الگوی پراکنش متغییر ذرات در فواصل مختلف به تفکیک جنسیت بررسی و مطالعه بیشتر آنتروپومتری سرفه به تفکیک جنسیت پیشنهاد می گردد.